Bir paragrafa dokun, İngilizcesi altında açılır.
İlki üzücü, bencil ve sinirlendirici. Kasabamdaki pahalı, yeni model arabalarda sık sık gördüğüm bir çıkartma bu. Üzerinde “Okul Vergilerini Azaltın” yazıyor.
The first one is sad, selfish, and infuriating. I often see it on late-model, expensive cars near my town. It says, “Cut School Taxes.”
Bu sürücüler/seçmenler/vergi mükellefleri okullardan umudunu kesmiş, ya da mezun olan çocuklara sahip, ya da sadece bencil davranıyorlar. Bu bakış açıları, geleceğimiz hakkında beni iyimserlikle doldurmuyor.
These drivers/voters/taxpayers have given up on the schools, or they have kids who have graduated, and/or they’re being selfish. None of these points of view fill me with optimism about our future.
Diğer çıkarma ise hiç görmediğim türden. Üzerinde “Okulu Farklı Kıl” yazıyor.
The other bumper sticker is the one I never see. It says, “Make School Different.”
Eğer ikinci, var-olmayan çıkartmanın öğüdünü takip edersek, önemli bir yolda olabiliriz.
I think if we followed the advice of the second, non-existent bumper sticker, we might be onto something.
Okul, onun için ödeme yapan, onun için tasarlanmış olan ebeveynlere ve çocuklarına aittir. Mezunlarıyla birlikte yaşayacak ve çalışacak olan yetişkin topluluğuna da aittir.
School belongs to parents and their kids, the ones who are paying for it, the ones it was designed for. It belongs to the community, too, the adults who are going to be living and working beside the graduates the school churns out.
Çoğu zaman, tüm bu paydaşlara, okula otomatik bir organizma gibi, önceden programlanmış bir otomat gibi, değişiklik yapmak için çok büyük ve karışıklık çıkarmak için çok önemli, davranmaları söyleniyor.
Too often, all these constituents are told to treat school like an autonomous organism, a pre-programmed automaton, too big to change and too important to mess with.
Ancak, ilk önce dünya değişti. Şimdi okulun bu değişikliği takip etme zamanı.
Well, the world changed first. Now it’s time for school to follow along.